دربستردرون بخش پنجاه و هفتم

ای دریغا  مـــــــــــــــــرتــرا گنجا بـدی    تازجانـــــــم شــــــــــــــرح دل پیدا

این سخن شیراست درپستان جان    بی کشنده خوش نمی گردد روان

مستمع چـون تشنه و جـوینده شد   واعــــظ ارمــــــــــرده بودگوینده شد

مستمع چون تازه آمد  بــــی ملال    صد زبان گــــــردد بگفتن گنگ و لال

چونک نامحـــــــــــرم در آید  ازدرم    پرده درپنهان شوند  اهل حـــــــــــرم

ودرآید محرمـــــــــــــی دور ازگـزند    بـــــــــرگشایند آن ستیـــران روی بند

مستمع همچون آرد است پیش خمیرکننده ، کلام همچون آب است درآرد آن قدر آب ریزد که صلاح اوست .

 

نقل از صفحه1013-1012--  از کتاب شرح مثنوی شریف جلد سوم جزنخستین از دفتر اول تالیف بدیع الزمان فروزانفر ، انتشارات زوار

 

گنجا : مخفف گنجایش

ستیر: مستور ، پوشیده ، عفیف ، پاکدامن ، پارسا

 

/ 0 نظر / 14 بازدید