دربستردرون بخش سی و هشتم

فایده پیمبران وهریک از مصلحین جامعه ی بشری درپندها و تعلیمات ایشان وبه کاربردن آنهاست وسرو کارما با این طبقه از این راه است نه ازطریق تجارت و سود مادی و یا نفع و فایده ی جسمانی و شهوانی ، بنابراین اصل مقصود از دیدار حضرت رسول جز استفاده از اقوال و احکام آن برگزیده خدا نتواند بود و این فایده در قرآن کریم مندرج است که در آن مقامات پیغمبرما و احوال انبیای سلف یادشده است ، و اگر ما بدان مقامات و احوال متحقق شویم چنانست که با همه پیمبران دیدارکرده و همنشین شده باشیم از آن جهت که سخن یکی از مراتب ظهور معنوی هرسخن گوی بلکه لطیف ترین درجات تجلی جان و روحانیت اوست واگراین معنی که تخلق و تحقق است بدست نیاید مثل این است که ما پیمبران را هرچند که هم عصرشان باشیم ملاقات نکنیم زیرا آن فایده که از وجود پیمبرو دیداروی مقصود است با فقد تحقق حاصل نمی شود چنانکه با عدم تبدیل صفات ، دیدن و نادیدن پیمبران برابرو یکسان است .

 

نقل از صفحه586--  از کتاب شرح مثنوی شریف جلد دوم جزنخستین از دفتر اول تالیف بدیع الزمان فروزانفر ، انتشارات زوار

 

تخلق : خوگرفتن ، خوی کسی را پذیرفتن ، خوش خوشدن ، خود را به خوئی معرفی کردن

 

/ 1 نظر / 11 بازدید
دينا

وبتون زيباست.موفق باشيد. دوست داشتيد به وب من هم سري بزنيد.