دربستردرون بخش پنجاه و هشتم

هــــــــرچه را خوب و خوش وزیبا کنند    ازبـــــــــــــرای دیده ی بینا کنند

کـــــــــــــــــی بـود آوازچنگ و زیرو بم     از برای گـوش بــــــی حس اصم

مشک را بیهوده حق خوش دم نکـرد    بهرحس کرد و پی اخشم نکــــرد

حـق زمین و آسمان  برساخته ست     درمیان بس نارو نورافراخته ست

این زمین را از بــــــــــــــــرای خاکیان     آسمان را مسکــــــن افـــــلاکیان

مـــــــــردسفلــــــــی دشمن بالابود     مشتری هــــــــــــــــرمکان پیدابود

ای ستیره هیچ نو برخاستـــــــــی      خــــــــویشتن را بهرکورآراستـــــی

گــــــرجهان پــــــــــــردرمکنون کنم     روزی تو چــــــــون نباشد چون کنم

ترک جنگ و ره زنـــــی ای زن بگو      ورنمـــــــــــــی گویی بترک من بگو

مـرمرا چـــــه جای جنگ نیک و بد      کین دلم از صلحها هم می رمـــــد

گـــــــرخمش کردی و گرنه آن کنم      که همین دم  ترک خان و مان کنم

 

نقل از صفحه1014--  از کتاب شرح مثنوی شریف جلد سوم جزنخستین از دفتر اول تالیف بدیع الزمان فروزانفر ، انتشارات زوار

 

اصم : به فتح الف و صاد و تشدید م ، کر ، کسی که نمی شنود

خوش دم : خوش بوی

اخشم : به فتح الف و سکون خا و فتح شین ، آنکه بوی نتواند شنید ، کسی که حس شامه ندارد، آن بینی که سبب بیماری بوی بد می دهد

خاکیان : اهل زمین

افلاکیان : ساکنان آسمان

ستیره : پوشیده روی ، مستوره ، عفیفه

 

 

 

/ 0 نظر / 17 بازدید